donderdag 22 november 2012

Jef en Jules

Het is alweer een tijdje geleden dat hier iemand het woord ‘fiets’ in de mond nam, dus bij deze…

Deze ochtend stond ik fris en monter, met mijn fiets aan het rode licht te wachten. Mijn oog viel op de achterruit van de auto naast mij. ‘Jef en Jules’ stond er in witte letters. Ik was direct gecharmeerd. Mijn oudste zoon heet ook Jef en ik ben overtuigd. Als je ‘Jef’ heet, word je ook een echte ‘Jef’. En de naam ‘Jules’ heeft ook al zoiets eenvoudig en zorgeloos. Mijn hoofd begon spontaan te zingen ‘ klein ventje, klein ventje, de wèreld mag vergoan, bluf gie mo stoan’.

Ik kon het niet laten en gluurde naar de achterbank, op zoek naar Jef en Jules.
En daar zaten ze echt, in hun stoeltjes, broederlijk naast elkaar: de schattigste tweeling ooit. De één was gewoon gekopieerd van de ander. Ik schatte ze een jaar of twee. Hun grote nieuwsgierige ogen piepten vanonder mutsjes die op de groei waren gekocht.

Ik kon het niet laten, schuifelde met mijn fiets wat vooruit en gluurde verder, naar de voorbank, op zoek naar de fiere eigenaar.
Allerliefste papa, wat moet het elke minuut van de dag fijn zijn om hun vader te zijn. Je leek te dagdromen. Over racewedstrijdjes langs een circuit van stoelen, tafels en kasten, samen naar de voetbal, hun eerste snorharen, stoere mannenpraat over meisjes, …?

Allerliefste papa, daar op de voorzetel, mag ik voor ik terug op mijn fiets spring, nog één ding denken?

Ik vond die sigaret zo jammer, zo dood en doodzonde…

Dag van de rechten van het kind, 20 november

Oproep van de VRGT






Annick Hirschböck
annick@logo-oostbrabant.be

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen