donderdag 28 februari 2013

Sportend Vlaanderen

Vorige week wilden we met ons tweetjes op shortski vertrekken. Maar onze zoon kreeg een oorontsteking en we wilden oma niet opzadelen met een ziek kind. Dus zijn we thuis gebleven.
In plaats daarvan zijn we donderdag dan het wielerseizoen voor ons gaan openen. Vol enthousiasme en energie trapten we onze eerste 20 km. Maar dan begon het te sneeuwen en op de vaartdijk was het vechten tegen de koude wind. Een beetje zoals in de bergen…

Tot mijn verbazing waren we niet de enige gekken op de fiets. We kwamen een tiental andere renners tegen (dik ingepakt tegen de kou) en bovendien nog een aantal lopers. En dit op een gewone donderdagmiddag bij slecht weer. Mijn commentaar was dan ook: “Allez, de Vlaming is toch tamelijk sportief.” En inderdaad, het onlangs verschenen boek: ‘Vlaanderen sport! Vier decennia sportbeleid en sportparticipatie’
[1] bevestigt dat vandaag steeds meer Vlaamse volwassenen aan sport doen.
Enkele cijfers omtrent sportend Vlaanderen:
·    In 1969 deden 15% van de volwassenen aan sport, in 2009 waren dat zes op de tien volwassenen. Vandaag zijn er evenveel mannelijke als vrouwelijke sporters en meer 40-plussers. Maar een democratisering van de sportbeoefening heeft niet plaatsgevonden, de sociale achtergrond blijft een rol spelen: hoe hoger de opleiding van de ouders en hoe hoger het gezinsinkomen, hoe groter de kans dat de kinderen sporten.

·     Ondanks het feit dat sporten in clubverband evolueerde (van 5% in 1969 naar 25% in 2009), neemt de populariteit van clubs af en zoeken sporters hun sportplezier elders, bijv. door te sporten met een groepje vrienden.

·    De populairste sport is lopen (30%), gevolgd door sportief fietsen (26%) en zwemmen (15,5%). Fitness (14,5%) staat op plaats vier en sportief wandelen op vijf (12%). Populaire nieuwkomers onder de sporttakken zijn zumba, spinning, ropeskipping en circustechnieken.

·    Per jaar geven Vlaamse gezinnen gemiddeld 1.524 euro aan sport uit. Uit dit budget worden gemiddeld meer dan 400 euro aan lid- en toegangsgelden besteed.

Ik zou zeggen blijven sporten, ook al is de lente nog niet echt in zicht.
De sociale-statuspiramide van sportend Vlaanderen (mannen).
Barbara

[1] Jeroen Scheerder, Hanne Vandermeerschen, Julie Borgers, Erik Thibaut en Steven Vos, ‘Vlaanderen sport! Vier decennia sportbeleid en sportparticipatie’, Academia Press, 2013

vrijdag 15 februari 2013

(Ver)bouw gezond!


Op 1 maart staat er mij een grote verhuis te wachten. Dat wil zeggen dat we de afgelopen weken ieder vrij weekend bezig waren met het opkalefateren van onze nieuwe woonst. Nieuwe vloer leggen, verven, een dampkap plaatsen, extra isoleren, mechanische afvoer voorzien in de badkamer, enzovoort. De vrije weekavonden spenderen we dan weer aan het nemen van beslissingen: voor welke kleur gaan we, is dat merk niet te duur, is deze verf niet te slecht voor de gezondheid? Voorzien we extra isolatie, welk type kiezen we dan en hoe zat dat ook alweer met PUR en gezondheidsklachten?

Zoveel factoren om mee rekening te houden: kostprijs (op korte én lange termijn), milieu-impact, esthetiek, toekomstplannen, gezondheid,… Niet eenvoudig!  Dan moet je weten dat het gaat om een kleine renovatie van een nog véél kleinere studio. Hoe slaagt men er toch in om goede, duurzame en gezonde beslissingen te nemen voor de renovatie of bouw van een vollédig huis?

Tijdens mijn zoektocht heb ik gelukkig ontdekt dat er organisaties, zoals DuboVlaams-Brabant, klaarstaan om objectieve, duidelijke informatie te bezorgen. Zo hebben zij recent de gids ‘slim bouwen, levenslang comfort’ uitgebracht, maar organiseren ze ook geregeld gratis infosessies over o.a. ‘natuurlijke ventilatie in bestaande gebouwen’ of ‘duurzame bouwmaterialen’ in een gemeente in je buurt.
 
Ook het Departement Leefmilieu, Natuur en Energie van de Vlaamse overheid wil via hun campagne ‘Bouw Gezond’ iedereen er bewust van maken dat je kunt kiezen voor een gezondere bouw of renovatie. Ze spreken niet enkel de (toekomstige) bouwers en verbouwers aan, maar richten zich ook naar de architecten. Op www.lne.be/bouwgezond staan er een hoop gezonde tips over de keuze van bouwmaterialen en de aanpak van ventilatie. Als je doorklikt naar ‘meer informatie’ kan je fiches vinden over o.a. ‘Kies een geschikte dampkap’ en ‘Gebruik en onderhoud van het ventilatiesysteem’.  

Alvast een hoop verplichte literatuur vooraleer ik mag beginnen dromen van een écht huis!

 Anke
anke@logo-oostbrabant.be

zondag 10 februari 2013

You' ve come a long way, baby

Van Marlboro-cowboys naar nicotine-junkies...van vrijgevochten individualisten naar marketingslachtoffers...van de smaak van de grote, wijde wereld naar de muffe woonkamers van steuntrekkers ...

Hoe is het zover kunnen komen?

De EU beloont jaarlijks journalisten die op een verdienstelijke wijze het bewustzijn verhogen voor maatschappelijke vraagstukken in verband met gezondheid. Een speciale prijs wordt uitgereikt voor artikelen die berichten over "stoppen met roken". Dit jaar viel de beurt te eer aan Tobias ZICK, die voor het Duitse NEON magazine een bijdrage schreef  over de impact van het gezondheidsbeleid op dit ongezonde gedrag. (1)
In Duitsland is het percentage rokers in de leeftijd van 12 tot 17, in tien jaar tijd gedaald van 28 naar 12%. Jeugdonderzoeker, Klaus HURRELMAN benoemt de resterende jonge rokers zo: leerlingen van lagere  onderwijsniveaus en leerlingen met speciale noden …. De jobkansen van volwassen rokers zijn er gekelderd. De opvatting heerst dat hun rookgedrag bewijst dat ze niet om kunnen met stress...

In 1943 schreef Sartre nog: 'Life without cigarettes is a little less worth living'. En kan je je James Dean, Humphrey Bogart, Audrey Hepburn… nog inbeelden zonder sigaret? In hun hoogdagen verhieven feministen de sigaret tot ‘toorts van de vrijheid’. You've come a long way, baby was in de jaren '60 het verkoopspraatje voor het vrouwenmerk 'Virginia Slims'. Zien roken, doet roken. Ongetwijfekd krijgen (ex-) rokers goesting als ze de serie 'mad men' herbekijken.



Hoe is deze snelle evolutie mogelijk geweest?
Armando PERUGA, tabaksexpert van de WHO ziet het zo. Roken is niet langer correct. De illusie die de industrie ons voorschotelde en roken linkte aan schoonheid, sportiviteit, avontuur, mannelijkheid en sociale status, ligt aan diggelen. Twee beleidsmaatregelen leverden een belangrijke bijdrage: het aan banden leggen van de marketing en de opeenvolgende rookverboden in openbare ruimtes.

Met Ierland als koploper, tellen we nu 31 Europese landen waar roken verboden is op allerlei openbare plaatsen. Net als in België ging in Duitsland het invoeren van nieuwe rookbeperkingen gepaard met heel wat politiek theater. We hebben moeten ondervinden dat wetgevingen met vreemde en zwaar onderhandelde uitzonderingen, niet werken. Herinner je de hilarische discussies over cafés die eetgelegenheden werden als ze onverpakte, droge worsten serveren…?

Sinds 1 juli 2011 is het rookverbod van toepassing in alle horecazaken, zonder uitzondering en dus ook in casino’s, chichabars en discotheken.  Alle dissidente cafébazen in Vlaanderen ten spijt: there is no way back! Denk aan de volgende generatie. Het is onze plicht om het voor hen simpelweg vanzelfsprekend te maken dat er niet gerookt wordt in een vliegtuig, de cinema of op café.


(1) Thick air (pdf, 33KB): heel vrij vertaald en samengevat