maandag 26 augustus 2013

Terug naar school.

Binnenkort is het weer zover. De vakantie is gedaan, de school die komt eraan! Dat zit mijn 3-jarige dochter al heel de vakantie luidkeels mee te zingen vanop de achterbank (lang leve de muziek van kapitein Winokio!). Op die leeftijd gaan ze gelukkig nog graag naar school.

Mooie liedjes duren dus jammer genoeg niet lang. Langs de ene kant niet slecht, want de kindjes thuis hebben duidelijk nood aan structuur. Maar die structuur zorgt ook weer voor de steeds wederkerende dagelijkse sleur. Onze ochtenden gaan er weer heel wat hectischer aan toe gaan vanaf september.

En dan is er nog die brooddoos. Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar bij ons gaat het er vaak zo hectisch aan toe in de week, dat ik meestal de dag zelf pas tot de ontdekking kom dat er niks in huis is voor op de boterham. Dus grijpen we vaak terug naar de old time favorite van elk kind: choco. Uiteraard hoor ik langs dochters kant geen geklaag, maar het moet toch beter kunnen.

Onlangs kwam ik op een vorming een enthousiaste mama tegen die een blog begonnen was (waar ik jammer genoeg het adres van kwijt ben) waarop ze elke dag een foto postte van de brooddoos van haar gezin. Het waren uiteraard geen doodgewone brooddozen, maar echte lunchboxen met heel wat vakjes in.




Ze begon de avond voordien aan de brooddoos en vulde deze met restjes van de dagen voordien. Respect!  Maar ik baal al bij het idee dat ik zo een brooddoos moet klaarmaken. Ik hou het toch maar bij gewone boterhammetjes met gezond beleg, af en toe eens choco en regelmatig wat groentjes bij. En uiteraard elke dag zeker een stukje fruit in de boekentas. Voorlopig is onze dochter nog altijd super blij als er gewoon worteltjes, kerstomaatjes of komkommertjes in haar brooddoos steken. Wat kan een moeder meer wensen?

Nog enkele brooddoostips die ik zelf nog wel leuk en  haalbaar vind:

-        Snij de gewone boterham in vierkantjes en prik ze op een satéstokje. Tussen elke hap komt een druif.

-        Met een omgekeerd glas maak je zo ronde boterhammen.

-        Koop een keer pittabroodjes en vul die met sla, geraspte wortelen en blokjes kip. Het maakt groenten tussen de boterham heel gewoon.

-        Stapel drie boterhammen op elkaar. Leg dus twee laagjes beleg en stop er ook groenten als sla, komkommer of tomaat tussen.

-        Geef frietjes mee naar school: van brood, wortel en komkommer, van kaas…

-        Verras met een ‘aperitiefhapje’: simpele kaasblokjes zijn al leuk.

Ik ga ze zelf ook eens uittesten bij het begin van het nieuwe schooljaar. Jullie ook?

woensdag 14 augustus 2013

Een ecologische editie van Pukkelpop: realiteit of fictie?

Morgen zakt Johan, de man/vader des huizes, traditiegetrouw af naar pukkelpop. Hij begeleidt al jaar en dag Leander op dit festival. Een toffe kerel die we kennen van op de AKABE-scouts met een mentale beperking. Johan ervaart dit zeker niet als een opgave, hij doet dit met volle goesting: hij geniet van de muziek, de sfeer, de vele vrienden en kennissen die hij daar tegen het lijf loopt, en Leander is gewoon leuk gezelschap. Ik blijf thuis met onze drie ukjes. Maar ook ik doe dat met volle goesting! ’t Is fijn om thuis te zijn met de kindjes en bovendien zijn massa-evenementen niet aan mij besteed. Daarbovenop komt nog dat zulke festivals (meestal) niet goed zijn voor je gezondheid (denk aan de vele decibels, fast food en alcohol), noch voor het milieu (gigantische afvalbergproductie,  gebruik van wegwerpbekers en –materialen, vliegtuigreizen van de artiesten, de aan- en afvoer van vele vrachtwagens vol tenten, verlichting en geluidsinstallaties dat van heinde en ver wordt aangevoerd, de verplaatsingen van de vrijwilligers en de volksverhuis van de festivalgangers zelf,  ...).

Vandaag reed ik langs het festivalterrein richting mijn meter . De kinderen vonden de roze tent het mooisteJ. De camping opende vandaag al haar deuren en de toeschouwers stroomden massaal toe met heel hun hebben en houden. Ze sleurden met tenten, party-tenten, zitstoeltjes, slaapzakken, frigoboxen, … ’t was vreemd om te zien. Ze hadden meer mee, dan wij met ons gezin tijdens de kampeervakantie! Volgens Johan moest ik dit in perspectief zien: “velen zakken naar pukkelpop af om er vakantie te houden”. Maar als je na 4 dagen festival terug huiswaarts moet keren dan is al het gesleur er te veel aan… De camping wordt achtergelaten als een stort. Getuige hiervan zijn de vele foto’s die circuleren op het internet over de verlaten campings: tonnen vol afval gaande van complete tenten met inboedel tot etensresten, kleren, kratten bier en frisdrank, … De sorteereilanden, peukenpalen, het gratis aanleveren van de vuilniszakken voor de afvalrecyclage op de camping, en het harde werk van de medewerkers van het eco-team ten spijt…

Bron: www.folterpop.be/milieu

Zwerfvuil achter laten op straat of in de speeltuin vinden we meer en meer ‘not done’ en de Vlaming is koploper in Europa op het vlak van selectieve inzameling van het huishoudelijk afval, maar eens op - of zelfs maar in de buurt van - het festivalterrein en de bijhorende campings gelden blijkbaar andere waarden en regels.

Vele festivalorganisatoren zijn zich bewust van de negatieve impact die hun activiteiten hebben op het milieu. Maar tussen weten en doen schuilt nog een grote kloof. Afkopen is dan een eenvoudig alternatief vanuit het perspectief van de organisator (cfr. CO2-emissie handel). Zo zal pukkelpop investeren in natuurgebied via het Natuurpunt als compensatie voor het gebruik van een waardevol weiland als kampeerterrein. Is dit voldoende om je “schuldgevoel” te neutraliseren? Waarom niet meer nadenken over brongerichte maatregelen: minder elektriciteitsverbruik, minder afvalproductie, minder ruimtegebruik, minder watergebruik, meer duurzame mobiliteit en catering,…?

Je kan natuurlijk niet alle verantwoordelijkheid in de schoenen van de festivalorganisatoren schuiven. Maar toch… Ook Chokri beseft dat hij de hulp van de individuele festivalganger nodig heeft en lanceert dit jaar tal van initiatieven en wedstrijden (o.a. combiticket voor 2014, een backstage rondleiding, gerecycleerde fietstassen) om ook hun bij het groenere imago dat Pukkelpop zichzelf wil toedelen te betrekken. Net als vele andere festivals kunnen pukkelpopgangers met hun toegangsticket gratis de trein en bus nemen richting festivalweide. Ook de motto’s ‘Clean up your act’ en ‘Love your tent!’ moeten de bezoekers overtuigen om mee te stappen in het groene verhaal. Zou jij hiervoor je beste beentje voorzetten? Zou jij je festival-gedrag aanpassen als gevolg van de affiches ‘The Tent Commandments’? Ondertussen weten we immers dat ons gedrag niet alleen bepaald wordt door onze gedragsintenties en educatie, maar evenzeer door de situationele factoren en onze routines en gewoonten. En kan je als organisatie de verantwoordelijkheid grotendeels doorschuiven naar het individu?

Ik ben benieuwd naar Johan zijn verhalen zondag om te horen hoe het er echt in de praktijk aan toe is gegaan, maar heel optimistisch ben ik helaas niet. Zeker niet na mijn doortocht vanmiddag. Kan de organisatie van Pukkelpop met een gerust geweten luidop maken dat Pukkelpop “een ecologische ideologie” nastreeft?

Hopelijk doe jij beter bij het volgende festival of evenement dat jij met je gemeentebestuur, (jeugd)vereniging of (bedrijfs)organisatie organiseert… Voor ideeën en tips kan je onder meer terecht op www.groenevent.be van OVAM, de Openbare Vlaamse Afvalstoffenmaatschappij.

Stien
stien@logo-oostbrabant.be

woensdag 7 augustus 2013

Knutselen met koeien

Ik heb niet altijd evenveel goesting om te koken en evenmin altijd evenveel weerstand tegen de alternatieven aangebracht door het thuisfront. En zo belandt een mens al eens in een hamburgerketen. Vreselijk vind ik die uitstapjes. Zelfs de sla en de tomaten lijken 3D-geprint en elk onderdeel van de maaltijd zit wel in plastiek of een kartonnetje, tot en met het haar van het personeel. De infrastructuur is spuuglelijk en lawaaierig en na al die ellende mag je ook nog zelf de tafel afruimen.

Als de brave mensheid dan iets NIET artificieel moet kweken, dan is het toch wel een hamburger (de zin over het kweken van lamskoteletjes en sappige eendenborstfilets heb ik geschrapt .... vegetarische collega's)! Dat was zowat het eerste wat ik dacht toen ik deze week de berichten las over de ‘kweekburger’.

Marc Post, hoogleraar vasculaire fysiologie uit Maastricht stelde deze week zijn in vitro gekweekt vlees, gewonnen uit stamcellen van dode koeien, aan de verzamelde pers voor. Het idee rijpte bij hem uit bezorgdheid voor de nefaste gevolgen van de toenemende vleesproductie. Nu al zou 18% van de wereldwijde uitstoot van broeikasgassen op conto staan van de vleesproductie. Vlees is in grote mate verantwoordelijk voor ontbossing ten gevolge van de sojateelt, het hoofdbestanddeel van veevoer. Eén kilo rundsvlees kost 15 m³ water. De vraag naar vlees neemt toe vanuit China en Indië en gewoon al door de snelle stijging van de wereldbevolking. Ze zullen het niet graag horen, maar Marc Post vindt koeien bovendien inefficiënte beesten: ze hebben 100 gram plantaardige proteïnen nodig om 15 gram eetbare dierlijke proteïnen te produceren. De steenrijke Google-oprichter Sergey Brin voorzag Post van de nodige fondsen om met spierweefsel en stamcellen te experimenteren.

De twee proefkonijnen van dienst op de persvoorstelling waren niet echt laaiend enthousiast. Ze vonden het goedje wel naar vlees smaken, maar een beetje aan de droge kant. Niet te verwonderen toch. Eten de meeste mensen het hoopje gemalen gehakt sowieso niet altijd verstopt tussen smeltkaas, repen spek, ketchup en gesuikerde sponsbroodjes?
De vleesproductie moet aan banden worden gelegd, zoveel is duidelijk. Maar zal dit kweekvlees daar ooit een bijdrage kunnen aan leveren? Zijn er ondertussen niet voldoende vleesvervangers op basis van plantaardige eiwitten op de markt? Ik geloof graag ‘de vegetarische slager’. Hij zag in de persvoorstelling een aanleiding om zijn eigen succesvolle, vegetarische mc²Burgers in de ‘battle of the burgers’ te gooien. Hij verwoordt het treffend: ‘dierlijk vlees is ingehaald door plantaardige alternatieven die de wereld kunnen voeden zonder hem op te eten'.



Onze voedselproductie- en consumptiecyclus is complex en de berichtgeving over gezond en duurzaam niet altijd even helder. Thuis houden we het simpel: minstens 1 dag per week geen vlees, 1 avond per week beslissen de kinderen wat we eten -ook wel ‘vette vrijdag’ genoemd- en we eten zo weinig mogelijk dingen die mijn grootouders zaliger niet als voedsel zouden herkennen.

Annick
annick@logo-oostbrabant.be 

donderdag 1 augustus 2013

Warm op de werkvloer

Ik weet niet hoe het bij u zit, misschien geniet u van uw vakantie of bent u (opnieuw) aan het werk, maar een aantal van mijn collega’s en ik zijn deze warme dagen nog naarstig aan het werk. Net als de ventilators trouwens, die bij ons op kantoor overuren draaien. Want met deze dagen durft het kwik hier al eens naar ongekende hoogten klimmen.

De thermostaat wijst 29 graden aan, collega’s blijven net iets langer dan nodig in de buurt van de ventilator staan, er wordt al eens vaker gezucht, alles lijkt wat trager te gaan,… . Maar hoe zit dat nu eigenlijk met die combinatie warmte en werk? Welke invloed hebben die hoge temperaturen? En klopt ons gevoel dat we ons nu minder goed kunnen concentreren? Het antwoord vond ik in de weekendkrant.

Uit onderzoek blijkt dat onze hersenen niet trager of slechter gaan werken bij deze temperaturen. Maar afhankelijk van de omgevingstemperatuur moet je lichaam wel meer of minder moeite doen om zijn temperatuur op peil te houden. En wanneer die temperatuur boven de 28 graden gaat, krijgen we al snel een oncomfortabel gevoel dat impact heeft op je motivatie en prestatie.



De optimale ‘werktemperatuur’ zou dus rond de 22 à 23 graden liggen. En die wordt waarschijnlijk dezer dagen op menige werkvloer, zonder airco, al eens overschreden.

Maar is dit een reden om te klagen?

Neen! Want er is ook goed nieuws. Warm weer maakt ons gelukkiger en blijer! De gedachte aan fijne zomeractiviteiten in de zon maakt ons opgewekter. En er blijkt een aangetoond verband te bestaan tussen zonneschijn en geluk. Mensen voelen zich tevredener naarmate de dagen en avonden warmer en langer worden (En dat kan een Logo-medewerker die dagelijks aan geestelijke gezondheidsbevordering werkt natuurlijk enkel toejuichen!.) Anderzijds blijkt dan wel weer dat hoe tevredener we zijn, hoe hoger de kans dat we zorgelozer en ook slordiger gaan denken. We zouden bijvoorbeeld minder kritisch zijn en met zwakkere argumenten van een stelling te overtuigen zijn. Het klimmende kwik zou dus zorgen voor een tevredener gevoel dat de motivatie om (complex) denkwerk te verzetten wat verslapt.

Conclusie is dus dat we dezer dagen waarschijnlijk iets nonchalanter te werk gaan en niet op ons topniveau zullen presteren. Maar dat maken we volgens mij dan wel weer goed tijdens die lange herfst en winter. Want bij koude en regenachtige dagen blijken we dan weer net veel kritischer te zijn en gemiddeld een half uur langer per dag te werken dan op zonnige dagen.

Laat ons nu dus maar gewoon genieten van al die tevreden mensen om ons heen.


Loes