vrijdag 24 oktober 2014

Past-da?

Haar vinger wijst ferm. Ewel, zegt ze, mijne stoelgang heeft de kleur van je nagellak, parelmoerwit. De tumor laat weten dat de oorlog is ingezet.

CC Lier, hommage aan Bram Vermeulen, een doodgewone jongen. Zijn dochter erfde gulzig zijn genen. Dood ben ik pas als jij me bent vergeten.

Haar oogwit en vel zijn geel. Ze grapt tegen de dokter, zo overtuigd dat het ook allemaal snel weer over is, ik hang een briefje aan mijn voordeur: ‘afhaalchinees’.

Vrijdag, 25 juli. Nie goan bestoan nie. Zo zal ze altijd leven. Daarna zijn de snijvlakken clean, voor zover het chirurgenoog reikt en de statistieken zich verstoppen.

Kom, laat ons vrolijk zijn.

Oma, hoe is het met je huisdier? vraagt Flor. Daarmee heeft de port-a-cath voor het halve jaar dat komt zijn aaibaarheid verworven. Moestie, het echte kattenbeest, zoekt bij haar een warm winterputje.

De pomp duwt de eerste chemo-druppels richting huisdier. Dat is het beste, zegt het rijtje dokters. Haar laatste haartjes kleuren petroleum.

Vrijheidsfestival in de KVS, Arno op het podium. Zijn passie en het eeuwige licht in de ogen van zijn moeder ontroeren wederom. War! What is it good for? Absolutely nothing. Say it again, vraagt Arno wel zes keer.

Ik kom laat thuis. Ze schuifelt tot vooraan het topje van de zetel, alweer paraat voor amusement. Er staan twee pastaslierten in een pashokje. Zegt de één tegen de ander…

Annick
annick@logo-oostbrabant.be

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen